Plena inclusión reclama aos gobernos un financiamento xusto e alerta do perigo de peche de entidades que sosteñen a miles de persoas con discapacidade intelectual

FADEMGA Plena inclusión Galicia

02-12-2024

Con motivo do Día da Discapacidade, a confederación Plena inclusión quere alertar da crítica situación á que se enfronta o sector e lanza un S.O.S. “Atravesamos unha crise descoñecida dende a que vivimos no período comprendido entre 2008-2012” explica Enrique Galván, director de Plena inclusión España. E prosegue: “Se as administracións públicas responsables non o remedian, en 2025 a ameaza de peche sobrevoa como unha realidade para asociacións que prestan apoios fundamentais a miles de persoas con discapacidade intelectual e ás súas familias”.

Co fin de dar a voz de alarma e sensibilizar a responsables políticos e á sociedade española, Plena inclusión lanza a campaña #SinRecursosNOhayCuidados que se estrea en vésperas do 3 de decembro, Día Internacional da Discapacidade.

Esta acción de incidencia política e sensibilización social pretende prolongarse ata o próximo verán, e planta as súas bases teóricas no documento ‘Por un Pacto de Estado para a Dignificación do Sector dos Apoios e os Coidados’.

CONTEXTO PREOCUPANTE

A finalización do Plan Estatal de choque da Dependencia, e a incerteza sobre a aprobación dos Orzamentos Xerais do Estado xeran un contexto pouco esperanzador. Un escenario de axuste orzamentario e a pretensión do Goberno de fixar como prioridade a loita contra o déficit poden supoñer o abandono da posibilidade de compensar a infrafinanciacion histórica das entidades sociais.

Desde Plena inclusión sinálanse outros síntomas preocupantes:

• As subvencións e axudas ao investimento e ao mantemento de centros, que eran tan frecuentes a principios da década dos 2000, elimináronse practicamente en todos os orzamentos autonómicos. A pesar diso, as entidades ven obrigadas a financiar medidas de transformación dixital, ou de transición climática con cambio de sistemas de mobilidade, refrixeración e calefacción, etc.

• A partir de xaneiro prevese un aumento de custos salariais que rondará o 12%. E a pesar desa esperada elevación salarial, seguirase sen contar cunhas condicións laborais dignas para o sector. A realidade mostra unha fuga continua de talento e profesionais a espazos de mellor remuneración. Persoas comprometidas co proxecto social ven expulsadas dos seus empregos e teñen que buscar outras opcións porque os salarios que o noso sector poden ofrecer non son competitivos.

• As nosas organizacións chocan cun cálculo desaxustado dos prezos praza, que a través de concertos ou contratos paga a administración polo servizo e que se estimou que están entre un 25% e un 30% por baixo do custo real. Iso si, dende as administracións séguese aumentando as esixencias de servizo en canto a atención personalizada, plans de apoio conductual ou tecnoloxía dispoñible; tal como lanza o novo marco de acreditación de servizos que expón esixencias que compartimos, pero que non garanten apoios suficientes sobre os recursos para mobilizar.

• A todo o descrito hai que sumar: un marco regulador ríxido e daniño, como a lei de desindexación, que xustifica a non elevación de prezos e o seu axuste aos custos reais; o impacto negativo do IVE soportado das entidades exentas do mesmo; o aumento de cargas administrativas e de cumprimento legal como sistemas de ciberseguridade, compliance etc.

“O comportamento das administracións autonómicas, exceptuando algúns anuncios esperanzadores, limítase a ofrecer subidas insuficientes ou conxelación do financiamento. Ditas administracións son conscientes da inxusta situación vixente, pois os recursos públicos de atención a persoas con discapacidade que eles xestionan teñen un custo superior a un 30% dos recursos económicos para o seu funcionamento”, abunda Enrique Galván. “Todo o anteriormente mencionado supón un risco sistémico que cuestiona o exercicio dos dereitos humanos de moitas persoas e as súas familias. Precísase de maneira urxente unha estratexia sostida de investimento social para afianzar este cuarto piar do Estado de Benestar que hoxe, desgraciadamente, tambaléase”, puntualiza Galván.